Ewa i Jerzy Wolscy

Malowidła w prezbiterium Kościoła Środowisk Twórczych w Łodzi

*
Tekst ogłoszony [w:] Sztuka w Łodzi. Materiały sesji naukowej zorganizowanej z okazji 45 rocznicy Łódzkiego Oddziału Stowarzyszenia Historyków Sztuki w 575 rocznicę nadania Łodzi praw miejskich. 4 - 5 czerwca 1998 roku, pod red. Jadwigi Szewczyk, Łódź: Stowarzyszenie Historyków Sztuki Muzeum Kinematografii, 2000, ss. 99 - 104.
*

Dwie kompozycje figuralne: 1. Wygnanie z Raju, 2. Zwiastowanie Najświętszej Maryi Panny. Kościół rektorski Duszpasterstwa Środowisk Twórczych przy ul. Marii Skłodowskiej-Curie 22.

Świątynia w stylu neogotyckim wybudowana przez mariawitów na początku XX wieku, przejęta przez księży Jezuitów w roku 1926, a w roku 1993 została przekazana Duszpasterstwu Środowisk Twórczych. Obecne wezwanie kościoła „Niepokalane Poczęcie Najświętszej Marii Panny". Wystrój wnętrza neogotycki z czasów budowy kościoła.

Malowidła powstały po roku 1926. Autor nieznany. Technika wykonania wapienno-temperowa. Sceny umieszczone na przeciwległych ścianach prezbiterium (północnej i południowej) w formie prostokątów na wysokości 185 cm od posadzki.

Malowidła powstały, jak można przypuszczać, z inicjatywy księży Jezuitów i miały w założeniu bogaty program ideowy związany z dogmatami odnoszącymi się do Matki Boskiej, przełożonymi przez artystę plastyka na interesujący program ikonograficzny. W tym miejscu należy zaznaczyć, że malarz wywiązał się z zadania i stworzył przedstawienia o dużej ekspresji nadając każdemu ich elementowi, zależnie od formy i usytuowania, znaczenie określonego symbolu.

1. Wygnanie z Raju składa się z dwóch części. W dolnej części Adam i Ewa wypędzeni przez anioła, w górnej Matka Boska z małym Jezusem. Scena rozgrywa się w bramie do raju, którą określają dwa pionowe fragmenty muru flankujące całe przedstawienie. Rajski ogród wyobrażają fragmenty drzew, owoce i ptaki wypełniające tło za Adamem, Ewą i aniołem. Górną część kompozycji wypełniają kłębiaste obłoki, w których tronuje Matka Boska podtrzymująca stojącą postać Jezusa. Adam, zasłaniający twarz dłońmi, przepasany jest białym perizonium, Ewa, odziana baranią skórą, stara się osłonić swoją nagość włosami. Anioł, trzymający w prawej ręce ognisty miecz, palcem wzniesionej lewej dłoni wskazuje na Maryję. Szatą anioła jest długa biała przepasana suknia z krótkimi szerokimi rękawami i rozwiany długi, żółty szal. Matka Boska w czerwonej sukni odziana jest obficie udrapowanym, spiętym klamrą niebieskim płaszczem. Nagi Jezus stojący na obłoku w postawie kroczącej, z rozłożonymi rękami, przysłonięty jest białą szatką. Głowy niebiańskich postaci okalają błękitnozielone nimby; nimb Matki Boskiej z gwiazdami na obwodzie, a za głową Jezusa widoczny jest nimb krzyżowy. U stóp Ewy pełza zielony wąż. Wąż, symbolizujący złego ducha, zwrócił uwagę rajskich ptaków, które fruwając nad nim, dostrzegają, w sytuacji widocznych skutków jego działania, czyhające na innych niebezpieczeństwo i zapewne głośno o nim ostrzegają.

1 | 2 | 3 | 4